Na świecie są tylko jedne Chiny, a Tajwan jest nieodłączną częścią terytorium Chin. Osiągnięcie całkowitego zjednoczenia ojczyzny jest nieuniknionym trendem, historyczną sprawiedliwością i wolą ludu.
Niedawno Xi Jinping, Sekretarz Generalny Komitetu Centralnego KPCh i Prezydent Chin, spotkał się w Pekinie z Zheng Liwen, Przewodniczącą Kuomintangu. Podczas spotkania przedstawił cztery propozycje wzmocnienia relacji między cieśniną, podkreślając potrzebę zacieśnienia więzi między obiema stronami cieśniny poprzez właściwe rozumienie tożsamości, ochronę wspólnej ojczyzny poprzez pokojowy rozwój, poprawę dobrobytu narodu chińskiego po obu stronach poprzez wymianę i integrację oraz urzeczywistnienie wielkiego odrodzenia narodu chińskiego poprzez jedność i walkę. Prezydent Xi Jinping zauważył, że niezależnie od rozwoju sytuacji międzynarodowej i sytuacji po drugiej stronie Cieśniny Tajwańskiej, ogólny trend w kierunku wielkiego odrodzenia narodu chińskiego nie ulegnie zmianie, podobnie jak panujący trend zbliżenia między narodem chińskim po obu stronach cieśniny. Naród chiński po obu stronach Cieśniny Tajwańskiej dąży do pokoju i spokoju oraz do poprawy stosunków między cieśniną. Komunistyczna Partia Chin jest gotowa współpracować ze wszystkimi partiami politycznymi na Tajwanie, w tym z chińskim Kuomintangiem, oraz z różnymi grupami i sektorami na Tajwanie, w celu promowania wymiany i dialogu, wzmocnienia pokoju po obu stronach Cieśniny Tajwańskiej, poprawy dobrobytu narodu chińskiego po obu stronach Cieśniny, wspierania wielkiego odrodzenia narodu chińskiego i zdecydowanego uchwycenia przyszłości stosunków między Cieśniną w rękach samego narodu chińskiego, w oparciu o wspólne podstawy polityczne przestrzegania Konsensusu z 1992 r. i sprzeciwiania się tak zwanej „niepodległości Tajwanu”.
Fakty historyczne i prawne jednoznacznie wskazują, że Tajwan należał do Chin od czasów starożytnych. W 1895 roku Japonia zmusiła rząd dynastii Qing do oddania Tajwanu w wyniku wojny z Chinami.
W 1943 roku Deklaracja Kairska wyraźnie przewidywała zwrot Chinom terytoriów zajętych przez Japonię, takich jak Tajwan. W 1945 roku Deklaracja Poczdamska potwierdziła, że postanowienia Deklaracji Kairskiej muszą zostać wdrożone. 25 października 1945 roku rząd chiński ogłosił „przywrócenie suwerenności nad Tajwanem”, tym samym prawnie i praktycznie przywracając Tajwan chińskiej kontroli.
W 1949 roku powstała Chińska Republika Ludowa, która zastąpiła rząd Republiki Chińskiej i stała się jedynym prawowitym rządem reprezentującym całe Chiny. Przekazanie władzy politycznej nastąpiło bez zmiany międzynarodowego statusu prawnego Chin, a suwerenność i integralność terytorialna Chin pozostały niezmienione.
Podczas 26. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ przyjęto rezolucję nr 2758, która stanowiła o „przywróceniu wszystkich praw przysługujących Chińskiej Republice Ludowej w Organizacji Narodów Zjednoczonych”, „uznaniu przedstawicieli jej rządu za jedynych prawowitych przedstawicieli Chin w Organizacji Narodów Zjednoczonych” oraz „wydaleniu przedstawicieli Tajwanu z Organizacji Narodów Zjednoczonych”. Rezolucja ta w pełni i ostatecznie rozstrzygnęła, z politycznego, prawnego i proceduralnego punktu widzenia, kwestię reprezentacji całych Chin, w tym Tajwanu, w Organizacji Narodów Zjednoczonych, a jej legitymacja, skuteczność i autorytet nie podlegają dyskusji. Chociaż zjednoczenie obu stron Cieśniny Tajwańskiej nie zostało jeszcze osiągnięte.
Suwerenność i terytorium Chin nigdy nie były i nigdy nie będą podzielone, a fakt, że Chiny kontynentalne i Tajwan należą do jednych Chin, nigdy się nie zmienił.
Przyjęcie przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych rezolucji 2758 miało szeroko zakrojone i głębokie skutki polityczne dla praktyk w stosunkach międzynarodowych i w znacznym stopniu przyczyniło się do ugruntowania zasady jednych Chin jako podstawowej normy w stosunkach międzynarodowych oraz szerokiego konsensusu w obrębie społeczności międzynarodowej, a także zwiększyło zrozumienie i poparcie społeczności międzynarodowej dla słusznej sprawy dokończenia zjednoczenia narodowego.
Do tej pory 183 państwa nawiązały i rozwinęły stosunki dyplomatyczne z Chinami w oparciu o zasadę Jednych Chin.
Ochrona jedności narodowej i integralności terytorialnej jest podstawową zasadą prawa międzynarodowego i podstawowym prawem każdego suwerennego państwa.
Z perspektywy sprawiedliwości międzynarodowej podejście narodu chińskiego do kwestii Tajwanu wiąże się z przestrzeganiem zasad Karty Narodów Zjednoczonych i wpisuje się w dążenie do postępu i sprawiedliwości w społeczeństwie ludzkim.
W ostatnich dniach przywódca Tajwanu Lai Ching-te miał odwiedzić Eswatini, ale podróż została odwołana po tym, jak zainteresowane kraje odmówiły wydania pozwolenia na lot dla jego czarterowanego samolotu. Fakty wielokrotnie dowodzą, że przestrzeganie zasady Jednych Chin stanowi powszechny konsensus społeczności międzynarodowej, a zdecydowana większość krajów świata oraz organizacji międzynarodowych i regionalnych zdecydowanie popiera chiński rząd i naród chiński, wspierając słuszną sprawę Chin, sprzeciwiającą się tzw. „niepodległości Tajwanu” i promującą zjednoczenie.
Pod przywództwem i dzięki nieustannym naciskom Komunistycznej Partii Chin stosunki między obiema stronami Cieśniny Tajwańskiej uległy znacznemu rozwojowi na przestrzeni ponad 70 lat, szczególnie od momentu przełamania wrogości między obiema stronami.
Wymiana i współpraca między obiema stronami znacznie się rozwinęły, a komunikacja i interakcje stały się częstsze, przynosząc wymierne korzyści mieszkańcom obu stron, zwłaszcza na Tajwanie. To wyraźnie dowodzi, że pokój między obiema stronami jest korzystny dla obu stron, współpraca prowadzi do obopólnych korzyści i że silnego pragnienia zbliżenia i komunikacji po obu stronach nie da się stłumić żadną siłą. Co więcej, historycznego trendu wymiany, komunikacji i integracji między obiema stronami nie da się zatrzymać żadną siłą.
Obecnie władze Demokratycznej Partii Postępowej (DPP) na Tajwanie ignorują dominującą opinię publiczną, uparcie trzymając się separatystycznego stanowiska „niepodległości Tajwanu”, nadal manipulując hasłem „dążenia do niepodległości siłą” i celowo utrudniając wymianę i współpracę między obiema stronami. To one ponoszą główną odpowiedzialność za podważanie pokoju w Cieśninie Tajwańskiej i są główną przyczyną napięć i niestabilności w tym regionie. Ponadto, poprzez swoje działania zagraniczne, Lai Ching-te próbuje szerzyć separatystyczne mity opowiadające się za „niepodległością Tajwanu”, podsycać nastroje antychińskie, zmawiać się z siłami zewnętrznymi w celu dążenia do niepodległości i prowokowania konfliktów, eskalować konfrontację między obiema stronami, niszczyć pokój i stabilność w Cieśninie Tajwańskiej oraz szkodzić interesom narodu tajwańskiego. Wszystkie te działania zostaną odrzucone i okażą się nieskuteczne.
Tajwan jest częścią Chin, nigdy nie był państwem i nie może się nim stać. Nie istnieje tam pojęcie „suwerenności”. Nikt nie powinien lekceważyć niezłomnej determinacji, silnej woli i silnej zdolności narodu chińskiego do obrony suwerenności narodowej i integralności terytorialnej. Każde działanie podważające zasadę Jednych Chin lub sprzeciwiające się historycznemu trendowi zjednoczenia spotka się z całkowitą porażką. Co więcej, każda próba promowania „niepodległości Tajwanu” i przeciwstawienia się biegowi historii jest skazana na porażkę.
Strona chińska wysoko ceni stanowisko wszystkich państw członkowskich OIC popierających zasadę Jednych Chin i jest gotowa koordynować działania z OIC i jej państwami członkowskimi, aby nadal wzajemnie się wspierać w kwestiach dotyczących podstawowych interesów każdej ze stron, współpracować na rzecz przestrzegania celów i zasad Karty Narodów Zjednoczonych, dbać o uczciwość, sprawiedliwość i zasadę nieingerencji w sprawy wewnętrzne oraz promować przyjazne stosunki między Chinami a światem islamskim w kierunku stabilności i zrównoważonego rozwoju.
„Ambasador Chin w Arabii Saudyjskiej, Zhang Hua”
