Ramala (UNA/WAFA) – Zatvorske institucije (Komisija za pitanja zatvorenika, Palestinski klub zatvorenika i Udruženje za podršku zatvorenicima i ljudska prava Addameer) saopštile su da izraelske okupacione vlasti nastavljaju da eskaliraju upotrebu sistematskih zločina mučenja nad zatvorenicima i pritvorenicima u zatvorima i logorima, koji su se pretvorili u arene za mučenje.
Institucije su u zajedničkom saopštenju, objavljenom u četvrtak, povodom Međunarodnog dana podrške žrtvama mučenja, dodale da period nakon genocida predstavlja prekretnicu u procjeni obima zločina koje su počinile okupacijske vlasti i njihove različite agencije, te ozbiljnih posljedica koje su proizašle iz široko rasprostranjene upotrebe ovog zločina, što je dovelo do mučeništva desetina pritvorenika i zatvorenika, čineći ovo najkrvavijim periodom u historiji pokreta zatvorenika.
Organizacije su napomenule da su od početka rata istrebljenja, nadležne institucije prikupile desetine svjedočanstava i izvještaja koji odražavaju eskalaciju zločina mučenja, počevši od trenutka hapšenja, preko faze istrage, koja je najistaknutija faza u izvršenju ovih zločina, pa sve do zatvora gdje se ove prakse nastavljaju kroz različite politike i alate.
Objasnila je da politika mučenja više nije ograničena na fazu istrage u svrhu iznuđivanja priznanja, već da okupacija nastoji "inovirati" metode i alate koji su doprinijeli učvršćivanju ovog zločina u detalje svakodnevnog života zatvorenika, a to je postalo istaknutije na neviđen način od početka genocida.
S eskalacijom kampanja hapšenja i terenskih istraga, koje su usmjerene na hiljade građana, uključujući žene i djecu, mučenje je eskaliralo na neviđen način u smislu obima i intenziteta. Svjedočenja pritvorenika i puštenih zatvorenika pružaju živopisne dokaze o ovim zločinima, zajedno s psihološkim efektima koje su ove politike imale na njih.
Svjedočenja pritvorenika otkrila su višestruke metode psihičkog i fizičkog mučenja, počevši od brutalnog trenutka hapšenja, pa sve do sistematskog zastrašivanja, teških premlaćivanja i bolnog vezivanja, što je dovelo do ozbiljnih komplikacija, uključujući amputaciju udova kod nekih pritvorenika, posebno onih iz Gaze. Ove metode su također uključivale: stresne položaje, razapinjanje, strujni udar, polijevanje vrelom vodom, upotrebu korozivnih hemikalija, uklanjanje noktiju, produženo ispitivanje praćeno uskraćivanjem sna, hrane, vode i toaleta, korištenje glasnih zvukova (poput disko muzike), politiku "pelena" i uriniranje vojnika po hrani i vodi, pa čak i po samim pritvorenicima.
Ponižavajući i degradirajući uslovi pritvora također su doprinijeli učvršćivanju zločina mučenja, uključujući eskalaciju seksualnih zločina nakon genocida, te zločina silovanja, koja su rezultirala teškim povredama, uključujući prelome, i uskraćivanjem medicinske pomoći. Institucije su dokumentovale desetine slučajeva, posebno od početka genocida. Zatvori su svjedočili brutalnoj represiji u kojoj su okupacijske snage koristile palice, elektrošokove i policijske pse, prisiljavajući zatvorenike da se svlače i napadajući ih satima u zatvorskim dvorištima.
Organizacije su se osvrnule na fotografije i video snimke koje je okupacijska vojska objavila od početka rata istrebljenja, a koji dokumentiraju mučenje golih zatočenika i prikazuju činove fizičkog i psihičkog ponižavanja i degradacije. To uključuje isječke koje je fašistički ministar Ben Gvir koristio da se hvali svojim zločinima i druge procurele video snimke koji dokumentiraju silovanje zatočenice iz Gaze u logoru Sde Teiman.
Svjedočenja pritvorenika u Gazi, posebno su značajna zbog zločina koje sadrže, posebno u logorima okupacijske vojske, koje su pritvorenici opisivali kao "pakao", "klaonice" i "jedna od vrata pakla". Među ovim mjestima ističe se logor Sde Teiman, gdje su desetine mučenika i gdje su dokumentovane amputacije bez anestezije i zločini silovanja. Ostali zatvori uključuju logor Negev, Megido, Gilboa, Ofer i logor Ofer, kao i pritvorske centre i poljske logore u Gazi, koji su svjedočili mučenju, poljskim pogubljenjima i korištenju pritvorenika kao živih štitova.
Organizacije su također dokumentirale obim psihološkog terora na mjestima kao što je dio "Rakefet" zatvora Ramleh, gdje su pravne posjete otkrile stanje ekstremnog straha i terora koje su doživljavali pritvorenici, što predstavlja oblik psihološke torture.
Organizacije su istakle da su bolesti i epidemije postale sistematsko sredstvo mučenja, pri čemu pritvorenici ostaju bez tretmana. Jedan primjer je šuga, od koje pritvorenici pate non-stop, što dovodi do jakih bolova i nemogućnosti da zadovolje svoje potrebe.
Okupacija je također pretvorila posjete advokata u sredstvo ponižavanja, napadajući zatvorenike tokom transfera i u prostorima bez kamera.
U tom kontekstu, institucije su naglasile da nakon genocida više nije moguće nabrojati sve metode mučenja koje prevazilaze ono što je propisano međunarodnim zakonima i konvencijama, jer se metode ponavljaju i razlikuju u svakom slučaju, što zahtijeva preispitivanje same definicije mučenja i suočavanje s njim kao s kontinuiranim zločinom. Institucije naglašavaju da ove metode nisu izuzetak, već nastavak duge historije sistematskih zločina.
Institucije za zaštitu zatvorenika ponovile su svoj poziv međunarodnom sistemu ljudskih prava da obnovi svoju ulogu, koja je opala suočena s kontinuiranim genocidom i koja je izgubila sposobnost da štiti humanitarne principe utvrđene međunarodnim konvencijama i sporazumima. Uprkos nekim izvještajima UN-a koji dokumentuju zločine okupacije, nedostatak praktičnog utjecaja čini ih bezvrijednim ukoliko se ne preduzmu stvarni koraci, uključujući pozivanje vođa okupacije na odgovornost pred međunarodnim sudovima. Institucije potvrđuju važnost savjetodavnog mišljenja Međunarodnog suda pravde u vezi s "nezakonitošću" izraelske okupacije i pozivaju na daljnje unapređenje istog, posebno u pogledu pitanja zatvorenika i pritvorenika.
وBroj zatvorenika i pritvorenika u izraelskim zatvorima prelazi 10,400, uključujući 47 zatvorenica, više od 440 djece, 3,562 administrativna pritvorenika i 2,214 pritvorenika iz Gaze, koje okupacija klasificira kao "ilegalne borce". Ove brojke ne uključuju pritvorenike u izraelskim vojnim kampovima, čiji se broj procjenjuje na stotine.
Od početka agresije na Pojas Gaze, 72 pritvorenika su ubijena u okupacijskim zatvorima i logorima, a njihovi identiteti su objavljeni. U međuvremenu, desetine pritvorenika u Gazi i dalje su žrtve zločina prisilnog nestanka.
(završavam)
