Ramala (UNA/WAFA) – Institucije za palestinske zatvorenike saopštile su da su izraelske okupacione vlasti nastavile sa svojim sistematskim kampanjama hapšenja na Zapadnoj obali tokom marta 2025. godine, dosegnuvši 800 slučajeva, uključujući (84) djece i (18) žena. To je u skladu s nastavkom genocida nad palestinskim narodom, intenzivnim kampanjama hapšenja, uz terenske istrage koje su zahvatile stotine ljudi u raznim dijelovima Zapadne obale, te politiku korištenja građana kao talaca i živog štita.
Institucije su u mjesečnom izvještaju o hapšenjima u martu mjesecu objasnile da je broj hapšenja na Zapadnoj obali od početka rata istrebljenja i raseljenja 2023. oktobra 16400. godine iznosio oko 510 hapšenja svih kategorija, uključujući (1300) žena i oko (XNUMX) djece, a to u Gazi nije uračunato u hiljadu hapšenja.
Ona je naglasila da nivo operacija administrativnih pritvora i dalje raste, jer okupacija nastavlja da zatvara (3498) administrativnih pritvorenika, među kojima je više od 100 djece. Ovaj procenat administrativnih pritvorenika nije viđen decenijama, čak ni na vrhuncu narodnih pobuna. Vojni sudovi su od početka genocida više doprinijeli učvršćivanju ovog zločina, kroz formalne sudske sjednice koje su trajale decenijama.
Tokom mjeseca marta proglašena su tri šehida među zatvorenicima i zatočenicima: Khaled Abdullah iz Jenina, koji je stradao u zatvoru Megido u februaru i proglašen mučenikom u martu; Ali al-Batsh iz Gaze, koji je ubijen u februaru, a proglašen mučenikom u martu; pored djeteta šehida Walida Ahmeda (17 godina), koji je stradao u zatvoru Megido 22.
Slučaj djeteta šehida Walida Ahmeda bio je najistaknutiji, po veličini složenog zločina kojem je bio podvrgnut u zatvoru Megido, koji se odvijao u fazama, počevši od njegovog hapšenja i zatočeništva u teškim i tragičnim uslovima, a kasnije od zaraze šugom, te izloženosti zločinu gladovanja, što je, prema medicinskom izvještaju, bio glavni razlog za njegovo mučeništvo.
Ona je navela da je zatvor Megido jedan od najistaknutijih zatvora koji je svjedočio intenzivnom obimu zločina od genocida. Ono što je povećalo težinu patnji zatvorenika, uključujući i djecu, je kontinuirano širenje šuge, koja danas predstavlja zdravstvenu katastrofu. Vrijedi napomenuti da se bolest još uvijek nadvija nad nekim zatvorima, uključujući zatvor Negev. Od devet zatvorenika koji su posjećeni, osam ih je zaraženo šugom. Neki od onih koji su se oporavili ponovo su zaraženi bolešću, što predstavlja stalnu zdravstvenu katastrofu koja može dovesti do mučeničke smrti više njih.
Tokom marta, institucije su obavile desetine posjeta zatvorima, što je odrazilo nivo organizovanog i tekućeg kriminala, nezabilježen po obimu od početka genocida. Ukazali su na ono što su dokumentovali u zatvorima Negev i Ofer, u vezi sa upotrebom gumenih metaka od strane represivnih jedinica, ispaljivanjem direktno u noge zatvorenika i dobijanjem svjedočenja od jednog od djece u zatvoru Ofer, koji je jasno rekao da su represivne jedinice prijetile ispaljivanju gumenih metaka na djecu.
U izvještaju je dokumentovano i desetine racija koje su izvele teško naoružane represivne jedinice, tokom kojih su vršeni opsežni pretresi, zarobljenici su teško premlaćivani, a cijeli odjeli prebačeni u druge odjele. Transferi su bili praćeni fizičkim napadima koji su za posljedicu imali ozljede među zarobljenicima.
Što se tiče pitanja zatočenika u Gazi, obim i tempo sistematskih zločina i surovi i zastrašujući pritvorski uslovi kroz koje uprava okupacionog zatvora ima za cilj da ubije više zatočenika nisu se promijenili. Institucije zatvorenika objavile su svjedočenja zatočenika koji su posjećivani u zatvorima i logorima u kojima se nalaze zatočenici u Gazi. Šuga je ponovo dominirala njihovim svjedočenjima, a nedostaje bilo kakvih faktora koji bi mogli doprinijeti njihovom liječenju ili ograničiti širenje bolesti. Osim toga, institucije su dobile iskaze zatočenika u Gazi u zatvoru Negev u kojima se navodi da su bili prisiljeni obavljati nuždu (burad i kontejneri), te da je sve pretvoreno u oruđe za torturu, uključujući bolesti, povrede, ograničenja i njihove osnovne potrebe. Nastavljeni su različiti oblici napada na njih, uključujući: operacije duhova i prisiljavanje da sjede u štetnim i bolnim položajima kao oruđe (kažnjavanja), pored strogih ograničenja nametnutih njihovim posjetama i popratnih prijetnji.
Što se tiče medicinskih krivičnih djela, većina zatvorenika pati od barem jednog zdravstvenog problema zbog uslova pritvora. Čak i zatočenici koji su bili uhapšeni dok su bili zdravi razboljeli su se zbog teških uvjeta pritvora, a posebno: zločina gladovanja, širenja bolesti i epidemija, te žestokih batina koje su dovele do lomova na njihovim tijelima. Ovo je pored teških psiholoških efekata koji su se kod mnogih od njih pojavili kao rezultat kolektivnog i samice. Ona je istakla da su desetine vođa zarobljeničkog pokreta od početka genocida do danas nastavili da budu izolovani u samicama, praćeni sistematskim premještanjima i ponovnim napadima. Operacije izolacije koncentrisane su u zatvorima Megido i Rimon.
Iz zavoda za zatvorenike navode da izraelska zatvorska uprava nastavlja sistematski ograničavati posjete pravnih timova zatvorenicima, namećujući visok nivo nadzora tokom posjeta, uz određivanje datuma posjeta na udaljene periode, ukazujući na velike poteškoće sa kojima se institucije suočavaju u realizaciji posjeta zatvorima Nafha i Rimon. Izraelska zatvorska administracija namerno odugovlači sa određivanjem datuma za posete zatvorenicima, a ozbiljnost ovog problema se nedavno pogoršala. Osim toga, zatvorski sistem je onemogućio posjete mnogim advokatima, a nastavlja se s politikom ponižavanja pritvorenika kada ih premještaju u posjete, jer se mnogi od njih suzdržavaju od davanja bilo kakvih informacija iz straha da će nakon posjete biti izloženi zlostavljanju, što se dešavalo sa desetinama njih proteklih mjeseci.
Ona je naglasila da je vremenski faktor danas osnova koja utiče na sudbinu hiljada zatvorenika u okupacionim zatvorima, ako se nivo zločina nastavi istim pristupom, napominjući da su od početka genocida u izraelskim okupacionim zatvorima mučeni (63) zatvorenika i zatočenika, od kojih posljednji nije bio identitet, a podaci o djetetu Walid Ahmedu su poznati samo podaci o identitetu djeteta Walida Ahmeda. da u Gazi ima na desetine zatočenika čije identitete okupacija i dalje prikriva, u okviru nastavka zločina prisilnog nestanka, uz napomenu da je broj šehidskih zarobljenika od 1967. godine dostigao 300 šehida, a da su oni jedini čiji je identitet poznat.
U odnosu na ukupan broj zatvorenika u okupacionim zatvorima do početka aprila, broj zatvorenika i pritvorenika u okupacionim zatvorima dostigao je više od 9900, broj administrativnih pritvorenika (3498), najmanje (400) djece i (27) zatvorenica. Broj onih koje je uprava okupacionih zatvora svrstala od zatočenika u Gazi (kao ilegalnih boraca) koje je uprava okupacionog zatvora prepoznala je (1747), uz napomenu da ovaj podatak ne uključuje sve zatočenike u Gazi, konkretno one u logorima koji su bili povezani sa okupacionom vojskom.
Ukupan broj zatvorenika u okupacionim zatvorima prije rata bio je više od (5250), zatvorenica (40), dok je broj djece u zatvorima bio (170), a broj upravnika oko (1320).
(završavam)
