Jeddah (UNA) – Duta Besar Dr. Arwa Hassan Al-Sayed, ahli Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Tetap Bebas dan Ketua Sektor Hal Ehwal Hak Asasi Manusia di Kementerian Luar Negeri Bahrain, memulakan ucapannya pada petang Ramadan yang dianjurkan oleh Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Tetap Bebas dan Kesatuan Agensi Berita Pertubuhan Kerjasama Islam dengan meluahkan rasa sedihnya atas serangan yang dialami negara-negara Teluk semasa bulan suci.
Beliau menambah, “Kita berkumpul hari ini di bulan yang penuh barakah ini, bulan rahmat dan toleransi, dan kita mengutuk sekeras-kerasnya serangan terang-terangan yang menyasarkan Kerajaan Bahrain dan negara-negara Majlis Kerjasama Teluk. Serangan Iran ini, yang menyasarkan negara-negara yang bukan pihak dalam konflik, bukan sahaja merupakan pelanggaran undang-undang antarabangsa, tetapi juga satu tamparan hebat kepada nilai-nilai Islam kita yang melarang keganasan terhadap orang yang tidak bersalah, terutamanya semasa waktu beribadat dan ketenangan.”
Dalam ucapannya, beliau bertanya: Persoalan asas kita ialah: Bagaimanakah kerja kemanusiaan dapat membina kewujudan bersama di hadapan pihak-pihak yang berkeras untuk memusnahkan asas keselamatan dan melemahkan struktur sosial? Serangan-serangan ini mengesahkan apa yang kami cadangkan hari ini; bahawa bantuan material sahaja tidak mencukupi melainkan ia disertai dengan rangka kerja hak asasi manusia yang mencegah yang melindungi manusia dan memelihara maruahnya daripada eksploitasi dan pencerobohan.
Dia menyambung, “Agama sejati kita, yang menjadikan ‘memberi makan kepada orang yang lapar’ dan ‘meringankan orang yang sengsara’ antara tindakan pengabdian tertinggi, tidak pernah memandang kerja kemanusiaan sebagai tindakan material semata-mata, tetapi sebaliknya sebagai mesej moral yang berdasarkan pemeliharaan maruah manusia.”
Beliau menambah, “Tiada siapa yang boleh menafikan impak eksistensial usaha negara dan organisasi kita dalam menyelamatkan berjuta-juta orang daripada momok kemusnahan—peranan perintis yang sentiasa dimainkan oleh negara-negara Islam kita. Walau bagaimanapun, tanggungjawab yang kita pikul bukan sahaja mendorong kita untuk menghulurkan bantuan tetapi juga untuk meneliti kualiti hasil dan kemampanan impak melalui tiga paksi utama. Paksi pertama ialah merungkai ketidakseimbangan kuasa dan perangkap ‘komuniti tuan rumah.’ Intervensi kemanusiaan yang membuta tuli akibat konflik menghasilkan semula krisis dan bukannya menyelesaikannya. Apabila mekanisme bantuan melayan penerima manfaat sebagai sekadar bilangan atau mulut yang perlu diberi makan, mereka melucutkan agensi mereka dan mewujudkan dinamik kuasa yang tidak sama rata antara penderma dan penerima. Toleransi tidak dibina antara pihak yang lebih unggul dan pihak yang kehilangan kehendaknya; toleransi dibina antara pihak yang setaraf yang mempunyai maruah.” Beliau menekankan bahawa bahaya terbesar terletak pada campur tangan yang mengecualikan. Memfokuskan bantuan secara eksklusif kepada orang yang terlantar dan mengabaikan kemiskinan tegar jiran tuan rumah mewujudkan persaingan sengit untuk sumber, yang dengan cepat berubah menjadi perasaan ketidakadilan, dan kemudian menjadi retorik Kebencian (Xenophobia). Agar kerja kemanusiaan menjadi pendamai, ia mesti menerima pakai pendekatan pembangunan holistik yang menyokong kedua-dua mereka yang terlantar dan tuan rumah, dan mengubah mereka daripada pesaing kepada rakan kongsi dalam pemulihan.
Berkenaan tema kedua (infrastruktur psikologi – mata rantai yang hilang untuk kewujudan bersama), beliau berkata: “Kita cemerlang dalam membina khemah dan menyediakan perubatan fizikal, tetapi kita membiarkan minda dan jiwa berdarah. Kita tidak boleh bercakap tentang toleransi dalam masyarakat yang terkoyak oleh trauma psikologi yang mendalam. Minda yang terdedah kepada kengerian perang atau keganasan serangan terang-terangan memasuki keadaan pergolakan berterusan dan ketidakpercayaan terhadap orang lain.” Beliau menegaskan bahawa mengintegrasikan perkhidmatan kesihatan mental dan sokongan psikososial (MHPSS) sebagai komponen wajib bagi setiap intervensi kemanusiaan adalah prasyarat untuk membaiki fabrik sosial, kerana masyarakat yang sakit psikologi tidak boleh bertoleransi; masyarakat inilah yang pertama sekali memerlukan penyembuhan dan kembali kepada keseimbangan untuk melihat manusia dalam menghadapi jirannya.
Beliau menambah: Paksi ketiga: beralih daripada kerangka kerja amal kepada kerangka kerja hak asasi manusia. Sebagai Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Tetap Bebas, adalah menjadi tanggungjawab kita untuk mengubah naratif, dan kita mesti beralih daripada mentaliti bantuan sebagai amal sementara kepada mentaliti bantuan sebagai hak yang wujud bersama dengan akauntabiliti. Beliau menegaskan bahawa membingkaikan kerja kemanusiaan dari segi hak melindunginya daripada pempolitikan dan daripada militarisasi bantuan, yang digunakan oleh sesetengah kuasa untuk mengenakan agenda yang merosakkan, dan ini merupakan tamparan hebat kepada sebarang percubaan untuk wujud bersama.
Dr. Arwa mengesyorkan agar Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Tetap Bebas menerima pakai beberapa dasar, termasuk mewajibkan sokongan psikososial dengan memperuntukkan peratusan tetap bajet bantuan kepada program sokongan psikososial bersepadu. Beliau juga mengesyorkan strategi dwi-penerima manfaat, yang memerlukan sokongan selari untuk pembangunan infrastruktur di komuniti tuan rumah bagi mengurangkan ketegangan sosial.
Ia juga mengesyorkan agar terdapat sebuah balai cerap impak komuniti dengan mewujudkan mekanisme untuk menilai sensitiviti konflik dan memastikan bantuan mematuhi piawaian hak asasi manusia.
Cadangannya kepada Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Tetap Bebas diakhiri dengan perlindungan kedaulatan manusia, supaya penggunaan kerja kemanusiaan atau intimidasi ketenteraan sebagai alat tekanan politik ke atas negara yang selamat dihukum sebagai jenayah.
(telah berakhir)
